26 Ağustos 2017 Cumartesi

iyi de ben haklıydım?


birçoğumuzun karşılaştığı bir insan türüne değinmek istiyorum:
haksızken bir şekilde haklı çıkabilenler...
bazılarımızın kanayan yarasıdır eminim.şahsen benim için bu konu tam olarak da söylediğim gibi.
peki bu insanlar bunu nasıl ve ne yollarla başarıyorlar?
başarı diyorum çünkü bende dahil bir kısmımızın uğraşsa da yapamadığı bişey bu.
bu tip insanlar kavgalarda tartışmalarda haksız olduğunun farkındadır ve konuyu asıl meseleden saptırmak için birçok şey yaparlar.


1)çok ve gereksiz ayrıntılara takılarak konuşurlar.
maddede belirttiğim gibi gerekli olmayan yani en azından o an gerekli olmayan konularda önemi olmayan meselelerde o kadar çok konuşurlar ki.
tartışma konusu aslından sapar ve bir bakmışsınız sizin tartışma konunuz çook değişmiş.
''bende sana bunu demiştim '' dersiniz ve ''hayır sen bunu bunu da demiştin,üstü kapalı anlatarak olayı basitleştiriyorsun,neden bunu kısaca söyledin kendi yaptığını görmüyorsun,senin suçlu olduğun konularda hep böyle meseleyi basitleştiriyorsun vs vs vs...'' böyle uzayıp giden cümleler ve sizin ''ben meseleyi basitleştirmek için öyle demedim diye kendinizi açıklama çabanız...

2)her söylediğinize karşıt bir laf bulurlar.
bunun örneğini kendi yaşadığım bir olayı anlatarak açıklayacağım ve kısa keseceğim:)

ben:sen bana laf sokup duruyorsun ve ben bu durumdan dolayı konuşmak istedim.mesele bu yüzden uzadı.
x:ne yani?senin derdin ben laf soktum da sen sokamadın bu mu yani???

 ne alaka yani benim söylediğim cümleden bu anlam çıkarıldı arkadaşlar:)

3)sen böyle yapmasaydın ben şunu şunu yapacaktım.
bu cümleye hiiiçç inanmam.
sen beni kendi halime bıraksaydın ben aten senden özür dileyecektim,sen o anda sussaydın ben zaten sinirlenmezdim,sen o an alttan alsaydın ben pişman olup kendimi affettirecektim,sen sabretseydin anlayışlı olsaydın duymak istediğin görmek istediğin şeyleri ben zaten yapacaktım vs vs vs...
hiç birine inanmıyorum.bu resmen nedir biliyor musunuz?sen şimdi bana ters yaptın ama bu yaptığına normalde pişman olmazsın ama ben sana böyle diyeyim ki sen pişman ol gel benden bi de özür dile.
o ben zaten yapacaktım daki yapılacaklar aslında yapılmayacktı biz bunu biliyoruz ve inanmıyoruz arkadaşlar.

4)ama sende bunu yaptın!
son olarak da ama sende bunu yaptıncılar var.sen dersin ki bak sen burda böyle bi kelime kullandın kırıldım kızdım vs.karşıdakinin tepkisi tabi ki de''ama sende bana bunu dedin ama sende şunu yaptın.''
evet bende onları demiş olabilirim ama benim dediğimi duyan yok veya açıklayan yok.''haklısın özür dilerim.''diyen hiiç yok.bu tepkiyi gösterenler bir şkilde her durumda da üste çıkmayı başarıyorlar.

benim en çok üzüldüğüm madde ise 3. maddedir.orda insanların duygularıyla hayalleriyle oynarsınız.aslında o insanlar bilir,siz aslında öyle yapmayacaktınız ama yine de kendilerini kötü hissederler,pişman olurlar ve yine umut ederler.''bir dahakine böyle yapmayayım ''der.en üzücü olan ise o tekrar umut etme olayı tabi ki.keşke bunların hiçbiri olmasa ama var malesef ve bu insanların bu oyunlarına taktiklerine gelmeyin:)

23 Ağustos 2017 Çarşamba

Kaçış yollarımız




Hayat bize her zaman iyi şeylerle gelmiyor.
Bazen dekötü olaylar hatta sarsıcı olaylar yaşayabiliyoruz.peki her durumda bu kötü olayları kabullenip kaldirabiliyor muyuz??
Tabiki hayır...
Çoğu insan bunu başaramaz veya bir ölçüde başaramaz.
Kötü bir olay yaşadığımız zaman eğer bunun bize fazla geleceğini düşünürsek bu olayın etkilerini üzerimizden atmak için,üzülmemek için savunma mekanizmaları oluşturuyoruz.
Bu savunmaları tam anlamıyla sıralı olmasa da basamaklar şeklinde yapariz.
Birçok şey savunma mekanizmasına dahildir aslında.
Eski sevgilinizi unutmak için onu hatırlayan şeyleri yok etmek de buna dahildir ,içinizde ikinci bir kişilik oluşturmak da...
Sizi üzen bir olayı hatirlamamak için onu hatırlatan şeyleri göz önünde bulundurmamak veya yok etmek ilk basamak belki de.sevdiğiniz biri ölmüş olabilir sevgilinizden ayrılmış olabilirsiniz.

Yapılan şey genellikle bunu hatirlatmamasi için resimleri silmek yok etmek veya eğer degerliyse göz önünde olmayan güvenli bir yere kaldırmak olur.
Görmek istemeyiz çünkü gördüğümüzde hatırlayacak olduğumuz şeylerin bizi çok uzecegini biliriz ve bunu göze alamayız...
İkinci basamak ise yok saymak benim fikrimce.
Benim de zaman zaman yaptığım birşey.Yaşanılan kötü bir olay vardır ve aklımıza geldiğinde bunun bize hissettirdiklerine dayanamayacagimizi düşünürüz.
Bir aldatma buna iyi bir örnek olabilir.Bunun başımıza hiç gelmediğini varsayariz.Unutmak ve mutlu olmak ,insanlara guvenebilmek isteriz yine çünkü.
İçimizden" böyle birşey hiç olmadı ki." demisizdir belki.
Son olarak anlatmak istediğim basamak ise yeni bir kimlik oluşturmak.Tabiki şizofreni derecesinde demek değil söylemek istediğim.
Kişi kaldıramayacağı olaylar yaşamıştır .
Yaşamaya da devam ediyordur belki de.içinde daha fazla bunu kaldiramayacagini düşündüğünde farklı bir insan oluşturur içinde.Kötü olan herşeyi onun yaptığını kendinin yapmadığı düşünür."Ben yapmadım ki x yaptı " diyebilir.
Kulağa garip gelse de bununla karşılaştım.
Uzulmekten acı çekmekten korkmak buna sebebiyet vermekte.bunu tamamen bitiremeyiz.insan olmanın özünde hayatta kalmak için ruhen ve fiziken sağlıklı olmak için çözüm yolları aramak vardır.Ama bunu en aza indirgedigimizde kendimizle yuzlestigimizde aslında çekmemiz gereken acıları çekeriz ve ertelememis oluruz.
Ertelenen her acı katlanarak geri döner...


21 Ağustos 2017 Pazartesi

Piramit Testi Yalan Söylemez



İnsan psikolojisi çok kapsamlı ve derin bir konu.Bununla ilgili rastladığım bir testi yazmak istiyorum.
Doğruluk payı olduğunu düşünüyorum :)

Öncelikle bir adada olduğunu hayal etmeniz gerekiyor.
Adada bir piramit buldunuz.
Bu piramit neyden yapılmış?
Bulduğunuz piramit elinize sığıyor mu yoksa sizden büyük mü?
Piramidinizin içinde ne var?
Akşam oldu ve bir ateş yakmanız gerekmekte.
Yaktiğiniz ateşin boyutu ne kadar?
Uyuyacağınız zaman bu ateşe ne kadar uzaklıkta uyuyorsunuz?
Bu ateş çevredeki hayvanları etrafına mı topluyor yoksa kaçırıyor mu?
Sabah oldu uyandınız ve piramidinizin çalınmış olduğunu farkettiniz.Bu durum karşısında tepkiniz:
Yeni bir piramit aramak mı olurdu yoksa piramidinizi çalan kişiyi bulup ondan almak mı olurdu?
Cevaplara geldiğimizde;piramidin malzemesi yani sağlamlığı sizin kararlılık düzeyiniz.
Eğer piramit elinize sığıyorsa dünyayı kontrol etmek istiyorsunuz demektir.Yahut sizden büyükse dünyadaki yerinizi bulmuşsunuz.
Yaktığınız ateşin büyüklüğü sizin egonuz.
Bu ateşe olan mesafeniz ailenizle olan ilişkinizi sembolize ediyor.
Bu  ateş hayvanları ne kadar yakına topluyorsa kendinizi savunma konusunda  da o derece iysiniz demektir.
Piramidin çalındığındaki tepkiniz ise insanlara karşı toleransınızı gösterir.
Umarım doğruluk payı sizin için de yüksek olmuştur:)

19 Ağustos 2017 Cumartesi

kaybetmeye korkanlar klübü



Birçoğumuzun izlediği bir film başlıkta adı geçen film.Filmin adı kaybedenler klübü tabi ben kendimce değiştirdim :)
Yıllar önce bir tanıdığımın tavsiyesi üzerine izleyip umduğumu bulamadığım bir filmdi.Ve yıllar sonra başka bir tanıdığımın bu filme olan düşkünlüğü sebebiyle bazı kısımlarını tekrardan izlediğim ve hayran kaldığım film.
Bahsettiğim malum kısım tabiki de ''bazen'' kısmıdır.


Benim bahsetmek istediğim konu kaybetme korkumuz.Her insanda bulunmayabilir.
Bulunmayan insanlar ise belki de bu korkuya sebep olacak şeyle tanışmamıştır.Herkes kaybetme korkusunu aynı şekilde göstermez


İlk olarak kaybetme korkusunu alenen gösteren grup.
Korktuğu şeyi saklamaz,insanlara zayıf noktalarını göstermekten çekinmezler.Sahip olduğu ve kaybetmek istemediği varlığı korumaktan korkmaz.Sakınarak davranır.Bu kişilerde olan bu korkuyu da bu korkunun sebebini de rahatlıkla görebilirsiniz.Göremeseniz bile sorduğunuzda bu korkusunun nedenini anlatmaktan çekinmezler.Cam gibidirler içindekini gösterirler


İkinci grup ise kaybetme korkusuna sahip oldukları halde bunun tam tersini düşündürecek şekilde davrananlar.
Bu kişiler çoğunlukla bunu bir savunma mekanızması olarak yaparlar ve bilinçli olmak zorunda değildir bu.
Bu korkularının boyutu çok farklılık gösterebilir.Kaybetmekten korktukları varlığa hassas davranmak yerine zarar verici davranabilirler.
Çok sevdikleri bir eşyayı kırıp parçalamaktan çekinmezler.Eğer bir insan ise bu varlık kırıcı üzücü davranmak bu kişilerin tavrıdır.
Çok sevdiği bir kitaplığı olan ve sinirlendiğinde bunu parçalayan birini tanımıştım.
Bu gruptaki kişilerin kaybetme korkusunu da bu korkuya sebep olan şeyi de görmek pek mümkün değildir.Sebebi sorulduğunda ise cevap alabilme ihtimali azdır.
Çünkü bunu göstermek zayıf noktalarını düşmanlarına göstermek demektir.Bu korkuya sahip olmanın acizce olabileceğini güçsüz görüneceğini düşünenler bile mevcuttur.
Çünkü güçlü olmak korkusuz olmak demektir bu insanlara göre.


Son olarak ise yine bu korkuya sahip olduğu her halinden belli olan ama gizleyebildiğini sanan insanlardır.
Onlara  göre de bu korku saklanmalıdır çünkü göstermek belli etmek düşmanlara davetiye çıkarmaktır.Ama kırıcı ve kaba davranamazlar.Aksine ilk gruptakiler gibi narin ve hassas davranırlar.Sebebi ise açık ve net olmalarından değil duygusallıklarından gelir.Sevdiği ve kaybetmek istemediği şeye kaba davranamazlar isteseler de.Olur da davrandılar diyelim büyük pişmanlık yaşarlar.Ve bu pişmanlık o varlığa daha da hassas davranmasıyla sonuçlanır.

Birşeyleri kaybetmekten korkmak ise bir eksiklik acizlik değil tam aksine insan olmanın bir göstergesidir.Herhangi bir şeye değer vermek ona sahip olma isteği ve koruma isteğinin neresi kötü olabilir ki?Tabiki tüm bunlar güzel ama kendimizi o şeye bağımlı hale getirmek onun kölesi olmak ve kendi benliğimizden tavizler vermek kendimize yapacağımız büyük bir kötülüktür.Herşeyde olduğu gibi bunda da denge kurmak zor ama en iyisi...


18 Ağustos 2017 Cuma

herşey değişir mi?



Değişmeyen tek şey değişimdir diye yıllardır dillerde dolanan bir olgu var.
Ben bu düşünceye tam anlamıyla katılanlardan değilim açıkçası.
Herşey değişir mi gerçekten?
Doğumumuzla bizle gelen ve ömür boyu yanımızda taşıdığımız özelliklerimiz yok mu yani?
Belki değiştirmek için çok uğraş verdiğimiz ama bir türlü değiştiremediğimiz...
Ben malesef ki böyle birşeye sahibim.Hatta birçok şeye...
İyi veya kötü olmasının bir önemi yok.Bazen iyi olan özelliklerimizi de değiştirmek istediğimiz zamanlar olur.
Çabalarız uğraşıp dururuz değişsin diye.

Bende o kadar çok var ki bu çabalanan ama değişmeyen şeylerden.Hem iyi hem kötü üstelik.
Peki değişeyim diye uğraşıp dururken değişmeyeceğinin farkında oluyor muyum?

İnsanlar eleştirir.İnsanlar acımasızca eleştirir.
O yolda verilen çabayı görmezler.
Daha kötü olan ise kendi eksikliklerini görmeden sanki dört dörtlükmüşçesine eleştirirler sen böyle böylesin diye.
Ama diyemezsin her zaman sen kendinin ne olduğunun farkında mısın diyemezsin.
Dediğimiz halde anlamayanlar var tabi bir de.
Başlayan o tartışmalar hararetli kavgalar...
O kadar çok başıma geldi ki karşımdaki insanı eleştiriken lafın bir anda benim eksikliklerime gelmesi ve saatlerce bunun konuşulması.
Tartışmanın sonunda ise  ben ne lanet bir insanmışım diyorum çoğu kez de.
Bunu genellikle kadınlar yapar karşısındakine kavga anında ,belki nadirdir ama bunun kadın kurbanlarından biriyim.
Tartışmalardan zaferle çıkan olamadım hiçbir zaman.

Bana o kadar çok yapıldı ki o kadar çok söylendi ki değişmelisin diye.
Birini sözlerimle değiştirebilirim sandım.konuşup anlattığımda nasıl olması gerektiğini söylediğimde bunu başarabilirim sandım.
Yapamadım...
İnandım çünkü değişebilir insanlar dedim, herşey değişebilir.
Değişmeyeceğini bazı şeylerin anladım artık.
Bazen siz  değişmek için çaba gösterseniz de,siz değişince karşınızdakinin de bunu farkedip değişebileceğine o kadar inandım ki bir dönem.

Elbette bazı şeyler değişir.Umutsuzluk yaratmak istemem.
Ama bir özelliği bütünüyle değiştiremezsiniz.
Elinizde olan malzemeyi daha iyi hale getirebilirsiniz bir ölçüde.
Ve değişmekten daha önemli olan şey ise bunun için çaba göstermektir.
Son olarak da ne olursa olsun yapacaklarınızı kendiniz için yapın,başkasından karşılık görmek için değil.
Eğer kendiniz için yaparsanız başarıya ulaşma yolunda en iyi sonucu alırsınız...

16 Ağustos 2017 Çarşamba

sığındığımız korkular



İnsanlar korkmuşlardı ve bir taşın arkasına saklandılar.
Oysa bilmiyorlardı ki o saklandıkları taş onların korkularıydı...
Bu iki cümle kendi içinde bir paradoks barındırıyor.
Tıpkı insanda olduğu gibi.
Korkuları var insanın,arkasına sığındığı...
İnsanın korktuğu şeyler vardır mutlaka.Korku nesnesinden korunmak için korku duygusunun ardına sığınırız.
Öyle farklı şeylerden korkar ki insan;
Bu bir hayvan,bir eşya,bir insan,bir duygu ve bunlar gibi birçokları olabilir.
Köpeklerden korkarız mesela.Kötü bir deneyim yaşadık belki de.
Herhangi bir yerde gördüğümüz bir köpek bize o duyguyu salar.O an korkarız o köpeği gördüğümüz anda çünkü köpek korkumuz vardır bizim.


 Bir zamanlar bir ilişkimiz olmuştu ve sonunda ise terkedildik değil mi?
Tekrar bir ilişkiye başlamaktan belki de biz şanssızlar olarak çok korkarız.
Peki neden?
Çünkü terkedildiğimizde çok üzüldük ve güven duygumuz sarsıldı.
Bu yüzden terkedilme korkusu oluştu içimizde.



Belki de bir sonrakinde bu tür bir sorun yaşamayacağız belki o köpek bize zarar vermeyecek ama bu riski almak yerine o korkunun arkasına saklanıp kendimizi koruduğumuzu sanarız.
Kötü bitecek ilişkilerden,zarar verecek olan hayvanlardan,eşyalardan...
Sonunu bilmeden,iyi mi kötü mü bilmeden saklanırız.





Saklandığımız o taş bize zarar veriyor.
Aslında korktuğumuz şey o taş...
O taşın ardına gizlenmek yerine çıkıp göz atmalıyız hayata.
Belki de çok güzel günler bizi beklemekte...

12 Ağustos 2017 Cumartesi

Benim Hala Umudum Var...


Umut etmek güzey şey.
Hayat hangi oyunlarla gelirse gelsin umudumuz hala var.
Bazen yok artık umudum tükendi desek de kırıntıları mutlaka kalmıştır içimizde.
Umut etmek güzeyl şey.
Üst üste geldiğinde herşey, yıkıldım sanıyoruz.
İçimizdeki o sihirli gücü unutuyoruz.İnsana ait o gücü unutuyoruz.
İmkansız olan hayallerimiz vardı.
İmkansız olduğunu bile bile yine de hayalini kurmaya devam ettik.
Birgün o hayalin gerçekleşebilme umudu o hayali ayakta tuttu.



Engeller bir dağ gibiyken bile içimizden 'belki' dedik hep.
Ayakta tuttu bu bizi.
Hiç birşey düzelmez derken bile içimizde bir yerlerde bir parçamız 'belki' dedi.
Sen ne kadar olmaz desen de imkansız desen de ya olursa?
Bu ihtimali nasıl görmezden gelelim ki değil mi?
Eğer umudumuzu kaybedersek tüm hayatımızı kaybeder miyiz?
yaşamak bir umut değil midir...

5 Ağustos 2017 Cumartesi

bitmeyen nefretler...

Aşk güzel şey değil mi?
Bitince sıkıntı büyük ama...
Hele bir de sorunlu olarak bitmişse.
Söylenmek istenen ama söylenememiş sözler insanın içine oturur.
keşke şunu da söyleseydim deriz.Çünkü biliriz ki o son sözleri de söylesek içimiz rahatlayacak.
Tam olarak öyle olmuyor aslında işler...
Söylesen bile tüm herşeyin fazlasını bile söylesen insanın içinde bi burukluk kalıyor.
Sonrası da var tabi.O an bir rahatlama yaşasak bile sonrasında söylenen sözlerin verdiği ağırlık kalıyor.
Haklıyken haksız durumuna düşebiliyoruz.
Aslında tutsak ağzımızı ne güzel olacak bilemezsin.
Ben o söylemek istediğim sözleri de söyledim zamanında,susup gittiğim de oldu...
Bana susmak daha çok kazanç sağladı açıkçası.
Geçmişimi affettiğim de oldu hala bir suçlu aradığım da oldu.
O bitmeyen nefretimizin bize bir kazanç sağlamadığını gördüm ve vazgeçtim o nefretten de bir suçlu aramaktan da.
Önümüze bakmamak,yaşananları anımsamak kendimize yapacağımız en büyük kötülüklerden biri...
Ne yaşamış olursak olalım bu bizim hayatımızı mahvetmemeli.
Bir daha asla sevemeyecekmiş gibi hissettiğimiz olmuştur mutlaka ama insan kalbi sevmek için yaratıldı ve öyle güzel seviyorsun ki.
Ve bunun için yıllar geçmesine gerek yok öyle güzel seversin ki hemde iki üç belki on kez daha seversin.
O zamanlarda da geçmişteki o bir daha sevemeyeceğim korkuna güler geçersin:)

Tecrübeyle sabittir:):)

5 Dakka Daha...




Saat 13.22 ve ben daha yarım saat önce kalkabildim.

Çok ge de yatmamıştım oysa ki.
Depresyonda mıyım acaba ???
Muhtemelen az da olsa duygudurumumda olumsuzluklar var.
Ama yaşadığımız her uyku sorunsalı depresyonu işaret etmeyebilir.
Sosyal medyada bazı sayfalarda küçük bilgilendirici yazılar olur.
Çok uyumak depresyonda olduğunuzu gösterir,uyumakta zorlanan insanlar zekidir gibi şeyler yazar hani hatırladın mı?
Belki de doğrudur ama uyumakta güçlük çekiyorsak ve bu yazıyı görünce bi anda kendimizi üstün zekamızdan dolayı uyuyamıyor sanmıyor muyuz :)
Veya çok uyuduğumuz bir dönemdeyizdir ve o yazıyı görünce depresyonda olduğumuzu düşünüp modumuzu ve motivasyonumuzu karamsarlığa doğru itmiyor muyuz?
Her uyku sorunu bir depresyon değildir ama depresyon belirtisi olan uyku sorunları da çokça mevcuttur.
Mesela bir hafta öncesine kadar kaç gün uyuyamadım hemde hiç.
Uykuya bir türlü dalamıyordum ki ben normalde kolaylıkla uyuyabilen bie insanım.
Şu aralar ise saatlerce uyusam da o yataktan kalkamıyorum.
Bunlar tek başına yeterli mi?
Elbette hayır.
Duygusal anlamda hızlı değişmeler yaşıyor muyuz mesela buna ek olarak?
Veya gün içinde enerjimiz bi anda çok yüksek bir anda çok düşük oluyor mu?
Hiç birşey mutlu etmeye yetmiyor mu veya tam tersi şekilde aşırı mutlu mu hissediyorsunuz?
Hızlı  duygusal değişmeler depresyon belirtisi olabilmekte.

Eğer yukarda saydığım maddeler sizde de mevcutsa tebrikler depresyona girmiş olabilirsiniz:)

4 Ağustos 2017 Cuma

Herşeyi Ben mi Düşünücem



Çok düşünceli olmak,ince fikirli olmak her zaman iyi midir?
Bence kesinlikle değil.
Buna diğergamlık da denmekte.
Her zaman kendi isteklerimizden, çıkarlarımızdan önce ön plana başkalarını koymak sağlıklı bir hareket değil ve bize bir getiri sağlamıyor.
Böyle konuşsam bile bunu en çok yapanlardan biriyim.
O kadar çok yaptım ve o kadar çok budan vageçmem gerektiğini anladım ki ama sonuç tabi ki tam anlamıyla bu davranıştan,bu özellikten vazgeçebilmiş değilim.
Tabir-i caizse buna saflık da diyebilir miyiz?
Herkes bunu hayatında bir kez bile olsa yaşamıştır eminim.
Siz çok ince düşünerek hareket edersiniz ama o da ne kimse bunu görmüyor,kimse sizin için aynı davranışı yapmıyor.
Böyle kendini salak yerine konmuş gibi hisseder insan.hele bir de yüzümüzün aldığı bi ifade vardır 'nasıl yaa' der gibi:)
İnsan durum ne olursa olsun ilk sıraya her zaman kendini koymalı.
Tabi ki bencil olalım demiyorum ama kendi isteklerimizi de hiçe saymak ne kadar doğru olabilir ki...

  Mesela bir keresinde arkadaşımla ilk kez ev tutacağımız zamanlardı.
Emlakçı bi ev gezdirdi biz beğenmedik ama beğenmedik de diyemedik.
Ertesi gün adamı arayıp biz tutmayacağız dememiz lazım böyle kara kara düşünüyoruz nasıl söylesek ayıp olmadan diye.
Baya bi düşündük ama:) 
Adam beni arıyor tam o sırada 'ay şimdi nasıl söyleyeceğim 'diyorum arkadaşa neyse açtım telefonu.
Adam çat diye  ev sahibi öğrenci istemiyor size veremicez evi başka bulun artık dedi.
Hiç bişey diyemeden de suratıma kapattı telefonu.
Böyle bi değişik oldum ya ne kadar düşünceli olmaya çalıştık bi de çok salağız yeaa falan dedik en son:)
 Burdan anlaşılması gereken şey kendinden fazla kimseyi düşünme olmalıydı tabiki biz de bunu anladık ama tekrar buna benzer düşüncelilikler yapmadık mı sanki?
 Hemde defalarca kez yaptık.
İnşallah birgün gelir de akıllanırız.

Keyifli okumalar :)

                         

Herkes biraz deli değil midir?İçimizde bir yerlerde karanlık bir taraf en savunmasız olduğumuz 
anlarda bizi beklemez mi?En sakin insanlar bile buna sahiptir.Uykumuzda gördüğümüz o korkunç
 rüyalar,çok sinirlendigimizde ağzımızdan çıkan sözler...Işte bunlar hep bilinçaltı:)Öyle insanlar tanıdık ki onları gördükçe halimize sukrettik belki değil mi?Bazıları çok sinirliydi,bazıları hayal dünyasında yaşıyordu,bazıları bi anda en uçlarda duygularını yaşıyordu.Öyle tuhaf insanlarla karşılaştım ve onları bir psikolog kimliğine bürünerek öyle çok gözlemledim ki ışte burada tüm bunları anlatmak niyetindeyim.Bir süre sonra kısa bir zaman geçirerek insanların kişilik özelliklerini anlar oldum.Umarım bunu sizlere de sağlayabilirim:)

Güvenli Bölge

her insan yeni şeyler denemekten zevk almayabilir ve tercih etmeyebilir. bir yere eğlenmeye gideceğinde daha önce hiç gitmediğin bir y...